POLOKWANE – ‘Mama Meyer’ soos die matriekleerders haar, noem groet Waterberg High School, asook die onderwys, na 38 jaar.

Altie Meyer is die bekende onnie met die wilde hare, die geografie-onnie wat al die jare in klaskamer ses te sien was.

“Ek het in Januarie 1991 in kamer ses ingestap en ek stap nou na 34 jaar by kamer ses uit,” vertel sy.

Haar loopbaan in die onderwys het in 1987 by Laerskool Thabazimbi begin.

Sy het vier jaar skoolgehou vir gr. 4- en 5-leerders, en daarna het die onderwysdepartement haar Waterberg High School toe verplaas.

“Die skool was eers ‘n skool vir kinders wat emosionele en huislike probleme gehad het. Ons was ‘n groep onderwysers wat elk ‘n groep van 15 kinders gehad het wat saam met sielkundiges gewerk het om die emosionele toestand van die kinders te monitor. In 1994 het die staat oorgeneem en die skool het ‘n Engelse tegniese skool geword, en later van tyd sou Waterberg High School gevestig word as ‘n Engelse akademiese skool.”

Sy het skoolgehou vir gr. 8- tot 12-leerders – wiskunde, geskiedenis, kuns en kultuur en aardrykskunde (geografie).

Van die enkele hoogtepunte was haar gr. 12-uitslae, vertel sy.

Sy het vanaf 2015 die beste geografie uitslae in die Potgietersruskring behaal, en vier keer die beste in die Mogalakwenadistrik.

Sy is ‘n roetinemens, en vertel dat sy die skool in daardie opsig gaan mis.

“Ek gaan ook die vriendskappe wat ek gemaak het mis, die kinders wat waardering het, die kinders met ‘n goeie gesindheid, die hardwerkendes – dié wat waardering vir my gehad het nie net as onderwyser nie, maar as mens ook.”

Een van die hoogtepunte wat sy sal koester, was om saam met skoolhoof André Horn te kon werk, vertel sy.

Na haar afsluiting by die skool gaan sy eers rustig by die huis vertoef en haar man, Koos ondersteun met sy besigheid.

“Daarna gaan ek my eerste trip met die Harley Davidson vroeg in April vat,” vertel sy.

By die skool het sy baie liefde en vriendskap ervaar: “Vir 34 jaar was die skool my huis weg van die huis, klaskamer ses was my tuiste. Dis waar ek my man ontmoet het, my troue beplan het, vriende gemaak het, die tyd waarin ek my broer begrawe het, teen lupus baklei het en ‘n klomp teleurstellings en hoogtepunte ervaar het.”

Sy sluit af: “Ek gaan weg met ‘n hart wat tevrede is en wat oorloop van dankbaarheid, teenoor die Here wat my hier geplaas het. En ek kyk met liefde na goeie geleenthede en mense wat oor my pad gekom het.”