Die jaarlikse Atterbury Klassiek het vanjaar in Pretoria met groot verwagting afgeskop en weer eens die stad se status as ’n lewendige sentrum vir koormusiek bevestig.
Die openingsaand by die Fairtree Atterbury Teater is gekenmerk deur ’n kombinasie van visuele kuns, koormusiek en klankwerk wat gehore diep geraak het.
Die reeks is op besonderse wyse deur Glasmusiek van die Vox Chamber Choir geopen, wat ’n ryk en emosiebelaaide program aangebied het.
Die uitvoering het klassieke koorsang met ongewone klankelemente gekombineer en ’n atmosfeer geskep wat beide intiem en groots gevoel het.
Gehore is genooi om nie net te luister nie, maar om deel te word van ’n groter klankervaring wat oor grense van tradisionele uitvoering beweeg.
’n Hoogtepunt van die aand was die kuns-installasie Amorphous Resonance deur kunstenaar John Robbertse in die voorportaal. Die werk ondersoek identiteit in ’n Suid-Afrikaanse konteks deur glasvoorwerpe wat deur lede van die Vox Chamber Choir ingebring is.
Hierdie voorwerpe dra persoonlike geskiedenisse, herinneringe en rituele, en word in die installasie as draers van geheue aangebied.
Glas word hier beide materiaal en metafoor: dit bewaar, reflekteer en breek, maar bly altyd vatbaar vir verandering.
Die musiekprogram is artistiek saamgestel onder leiding van komponis en dirigent Franco Prinsloo.
Sy werk vir die uitvoering is sterk beïnvloed deur poësie en literêre tekste, met besondere fokus op die manier waarop klank en woord mekaar kan versterk.
Hy het vroeër in die optrede verduidelik dat hy in hierdie projek die idee ondersoek het dat lig, refleksie en menslike ervaring mekaar in musiek kan weerkaats, soortgelyk aan hoe glas lig breek en weer vorm.
Een van die sentrale inspirasies vir die program was Ernst van Heerden se gedig Musiek, wat die broosheid van menslike emosie en die transformerende krag van klank ondersoek.
Hierdie tematiek is deur die uitvoering verweef, sonder direkte aanhalings, maar met ’n duidelike emosionele resonansie in die musiek self.
Die program het ook werke ingesluit soos Sing vir die Here deur Totius, gebaseer op vroeë Afrikaanse Bybelvertalings, sowel as ’n werk met ’n skeppings- en natuurtema rondom Genesis 1.
Ander hoogtepunte van die aand het Ingrid Jonker se Windliedjie ingesluit, wat met sy nostalgiese toon sterk emosionele reaksie ontlok het, veral in die refrein wat verlange en verlies oproep.
Werke gebaseer op Philip de Vos se poësie, uitgevoer met begeleiding deur pianis Eugene Joubert, het ’n meer selfondersoekende aspek tot die program bygevoeg.
Teen die einde het ’n toonsetting van Wilma Stockenström se werk Van al my liggeel dae ’n gevoel van nostalgie gebring.
’n Uitsonderlike oomblik was die kooruitvoering van Hail Blessed Mother in Latyn, waar die kontras tussen die onderskeie stemgroepe en volle koorharmonie ’n indrukwekkende klanklandskap geskep het.
Die gebruik van perkussie deurlopend het die a cappella-struktuur verryk en ritmiese energie bygevoeg sonder om die suiwerheid van die koorwerk te verloor.
Volgens die organiseerders en kunstenaars is daar reeds planne om die Glasmusiek-projek verder te ontwikkel en in albumvorm te dokumenteer.
Atterbury Klassiek het met hierdie openingsaand nie net ’n musikale seisoen begin nie, maar ook ’n ervaring geskep waar musiek, visuele kuns en deelname saamvloei in ’n enkele, voortdurende gesprek oor broosheid, herinnering en menslike verbondenheid.
Het jy dalk meer inligting rakende dié storie?
Stuur gerus vir ons ‘n epos na bennittb@rekord.co.za of skakel ons by 083-625-4114.
Vir jou daaglikse gratis gemeenskapsnuus, besoek Rekord se webwerf: Rekord
Besoek ook ons Facebook, Twitter en Instagram en TikTok en WhatsApp Channel
