POLOKWANE – Jarelange inwoner van die Koraal Aftreeoord, die 88-jarige Jules Coetzer, het op die jeugdige ouderdom van 10 verlief geraak op rolbal nadat hy Sondae gaan kyk het hoe rolbalspelers dié kuns bemeester.

“Ek was gefassineer deur wat gebeur het – om te sien hoe hierdie mense die balle rol. Daar was ‘n rolbalbaan omtrent ‘n myl van ons huis af, en elke Sondagoggend na Sondagskool sou ek huis toe jaag om gemaklike klere te gaan aantrek en te gaan kyk hoe die spelers hul balle van die een kant van die baan na die ander rol.

“Dan sou hulle na die oorkant stap, na die balle kyk, dit bymekaar skop en weer van vooraf begin. Dit was interessant. ‘n Jaar of twee later het die klub egter gesluit en ek het my ‘Sondagplesier’ vergeet, hoewel die belangstelling steeds daar was. Min het ek geweet dat ek jare later oortuig sou word om self die spel te speel,” het Coetzer vertel.

Hy het aan Polokwane Observer gesê dat ‘n ou vriend en afgetrede kollega hom elke Dinsdagoggend in sy kantoor besoek het vir ‘n koppie tee op pad dorp toe van sy plaas af.

“Een oggend het hy my gevra wat ek Saterdagmiddae doen, en ek het geantwoord ‘niks’. Die volgende Dinsdag het hy ‘n sak op my lessenaar neergesit en vir my gesê waar ek rolbalklere kan koop. Hy het ook vir my gesê waar die rolbalbaan is en dat hy verwag om my daar te sien. Ek het vir myself gesê: ‘Wat ‘n vriend in Basil?’”

Coetzer het later in 1992 by die Pietersburg Rolbalklub aangesluit. “Ons klubpresident het my een oggend gebel en my die posisie van tesourier aangebied, en ek het dit aanvaar.”

Hy het later in al die bestuursposisies van die klub gedien: baanopsigter, tesourier, kompetisiesekretaris, kroegman, sekretaris, instandhouding, visepresident en president. ‘n Paar jaar later het Coetzer ‘n lewenslange lid van die klub geword.

Tydens sy termyn as president is die naam van die klub verander na die Polokwane Rolbalklub. “Dit is die enigste klub waaraan ek behoort het, maar weens swak gesondheid het ek opgehou speel. Ek is egter steeds aktief betrokke om spelers te help om hul spel te verbeter.”

In 1996 het Coetzer belanggestel in afrigting, maar destyds moes ‘n persoon eers ‘n skeidsregter wees voordat hy ‘n afrigter kon word. Hy het in 2001 ‘n vlak twee-skeidsregter geword en dadelik met sy afrigtingsloopbaan begin.

“Ek het in 2004 ‘n elite-afrigter geword en was baie gelukkig om twee mentors te hê: Graham Mackenzie en John Page.”

Oorspronklik afkomstig van die Oos-Kaap, het Coetzer in 1986 na Polokwane verhuis toe hy bevordering gekry het by die maatskappy waarvoor hy gewerk het. “Ek was veertig jaar in hul diens voordat ek afgetree het.”

“Ons as rolbalspelers hoor dikwels mense praat van rolbal as ‘old man’s marbles.’ Ek daag enige lid van die publiek wat tuis sit en niks doen uit om ‘n speletjie rolbal met my te speel en dan die volgende oggend te probeer opstaan! Rolbal is ‘n spel vir almal – van wanneer ‘n kind ‘n bal veilig kan hanteer tot wanneer ‘n persoon nie meer kan loop nie,” het hy gesê.

“Ek kan nie onthou hoeveel kompetisies ek gewen het nie, maar ek onthou twee hoogtepunte in my rolballoopbaan. John Page en ek het ‘n projek by ‘n klub naby Naboomspruit genaamd Lekkerbreek begin. Die baan en fasiliteite was uitstekend en is deur John Opperman gebou. Elke maand het ons 12 tot 14 spelers genooi om saam met ons hul spel te verbeter. Wanneer hulle op ‘n Sondag opgedaag het, het ons videomateriaal van elke speler geneem. Die volgende Vrydag het ons dit weer gedoen en vir hulle gewys voordat hulle vertrek het.”

Hy het verder gesê dat die spelers nie hul verbetering kon glo nie. “Wat vir ons so bevredigend was, is dat ons nie ‘n enkele mislukking gedurende die twee-en-‘n-half-jaar van die projek gehad het nie. Ongelukkig het die projek geëindig toe John Opperman oorlede is.”

Hy het afgesluit deur te sê dat sy doel as afrigter is om rolbal te verbeter.

“Ek glo aan en pas dit toe: fiksheid, oefening en konsentrasie. Ek het eens ‘n enkelspel teen John Ferns, ‘n meesterrolbalspeler, gespeel. Hy het my gewen, maar daar was nie groot verskil in die tellings nie.

“Konsentrasie was noodsaaklik en ek het dit streng toegepas. Die enigste ding wat ek onthou, is dat hy verby my gestap en opgemerk het oor die hou wat ek gespeel het. Hy het gesê: ‘Mooi gespeel.’”