Vicky Scheepers se lewensverhaal is nie net ‘n vertelling van persoonlike oorwinning nie, maar ook ‘n inspirasie vir almal wat met uitdagings te kampe het. Gebore in Witbank in 1977, het Vicky van ‘n jong ouderdom af groot drome gehad. Haar ambisie om by die weermag aan te sluit het haar deur haar tienerjare gedryf, en sy het haar droom verwesenlik na matriek in 1995. Die roeping van die weermag was vir haar ‘n kans om haar passie vir leierskap en avontuur te vervul.
“Ek het as kind die fliek Private Benjamin gesien en was geïnspireer,” onthou sy. Met ‘n onwrikbaar geloof in haarself het sy in 1996 met trots in haar rokkie vir haar onderhoud opgedaag.
Haar tyd in die weermag was ‘n tyd van groei en ontwikkeling. Vicky het nie net haar militêre opleiding geniet nie, maar ook haar liefde vir sport ontdek. Sy het elke geleentheid aangegryp om deel te neem aan verskillende sportsoorte, en haar deursettingsvermoë het haar al hoe hoër in die range gebring. Sy het die rang van kolonel bereik, wat haar toelaat om leiding te gee en ander te inspireer.
“Ek het altyd gesê elke geleentheid is ‘n uitnodiging van Jesus om ‘n kans te neem en te probeer,” sê sy. Dit was hierdie gees wat haar daartoe gelei het om aansoek te doen om in spyseniering te gaan, waar sy haar opleiding in Pretoria voltooi het. As die eerste vrou in Suid-Afrika wat as ‘n fisieke oefeninstrukteur (PTI) gekwalifiseer het, het sy nie net die grense van haar eie vermoë oorgesteek nie, maar ook ‘n pad gebaande vir ander vroue in die weermag.
Vicky se lewe het egter op ‘n tragiese dag heeltemal omgedraai. Op haar ma se verjaarsdag, terwyl sy op pad was om vriende te besoek, het ‘n dronk bestuurder haar motor van voor af getref. Hierdie ongeluk het nie net haar fisiese voorkoms en loopbaan nie, maar ook haar lewe soos sy dit geken het, weggeneem.
“In ‘n oomblik het alles verander. Ek het my liggaam, my loopbaan, my identiteit verloor,” vertel sy. Na die ongeluk is sy per mediese vliegtuig na Pretoria geneem, waar sy drie maande in ‘n koma was. Haar toestand was kritiek; die dokters het aan haar broer gesê daar was geen hoop nie. Dit was net toe haar broer hulle gevra het om nog een nag die masjiene aan te hou dat sy op haar eie begin asemhaal het. “Jesus het daai een nag, daai een oomblik gebruik om my aan te raak,” sê sy.
Na haar ontwaking het Vicky se herstelproses haar na ‘n onbekende wêreld van stryd en oorwinning gelei. Sy het van voor af moes leer om te eet, te skryf en uiteindelik te loop. Die pad was nie maklik nie. Vicky het ‘n nuwe normaliteit moes vind, terwyl sy in ‘n rolstoel vasgevang was.
“My fisioterapeut het vir my gesê ons gaan ‘n plan maak, en dit het my gehelp om weer op te staan,” onthou sy. Haar eerste stap was ‘n simbool van hoop, nie net vir haar nie, maar vir almal rondom haar. Sy het nie net haar fisiese uitdagings oorkom nie, maar ook geestelike hindernisse. Haar geloof en deursettingsvermoë het haar gehelp om te besef dat sy nie net ‘n oorlewing was nie, maar ‘n oorwinnaar.
Die herstelproses het haar na ‘n nuwe avontuur gelei: fietsry. Dit was nie net ‘n sport nie, maar ‘n manier om haar onafhanklikheid terug te verwerf. Vicky se storie is ‘n herinnering dat die menslike gees, met geloof en vasberadenheid, selfs die grootste struikelblokke kan oorkom. Haar pad van ‘n rolstoel na die wêreldkampioenskap is nie net ‘n persoonlike oorwinning nie, maar ook ‘n getuienis van hoop wat ander kan inspireer om hul eie drome na te jaag, ongeag die omstandighede. Vicky se lewe is ‘n bewys dat die wil om te leef, te veg en te oorwin, sterker kan wees as enige teenstand.
