’n Nimmereindigende simfoniekonsert.
Dag in en dag uit.
Oor en oor kom die kakafoniese meesterstuk aangesweef.
’n Bas, sopraan, tenoor, alt en bariton, is almal deel van die koor.

Daar is geen koormeester nie.
Almal val in wanneer hulle lus het.
Soms styg die bas bokant die res van die gekwaak-kwaak uit.
Soms is dit Johnny Cash en ander kere Gé Korsten.

Die lente is hier en saam met dit beleef Middelburg elke dag ’n welluidende paddakoor.
Die twee dammetjies tussen Dennesig en Kanonkop woonbuurtes is ’n doolhof van hofmakery.
En inwoners wat daar naby bly, kry gratis uitvoerings.
Ander inwoners kry besoeke van die koorlede.

Nie maats nie

Daar was al selfs ’n berig wat in die Middelburg Observer gepubliseer is oor Sal Botha en sy paddavriend.
Die padda het in die aande uitgeglip en vroegoggend weer by sy huis ingespring.
Dit het dikwels vir ’n paar gille gesorg, want Sal en paddas is nie maats nie.

Vet koorlid

Saterdagaand het ’n inwoner in Bullerstraat, wat anoniem wil bly, gewonder wat se snaakse geluide maak sy hond, wat in ’n bedjie geslaap het.
Toe hy later kombuis toe stap, het ’n vet koorlid, waarskynlik die bas, in sy eetkamer gesit en kwaak!

As jy weggevoer wil word deur die natuur se bekoorlikste simfonie, gaan sit langs een van die dammetjies en luister hoe die padda wou gaan opsit met sy nooi in die vlei…ahum, ahum, ahummm…