Ter viering van Wêreld-Outismebewustheid, het Anri Groenewald, wat ook ’n bekende fotograaf in Middelburg is, ’n spesiale portret-projek aangebied om aanvaarding en bewusheid van outisme te bevorder.

Haar seun, Louis – beter bekend as “Lewies”, is met vlak 3-outisme gediagnoseer.

“Ons kan nie ons kinders verander nie, maar ons kan probeer, om die wêreld se siening van hulle te verander,” sê dié mamma.

Volgens statistiek is ongeveer een uit elke 36 kinders op die outisme-spektrum, waarvan baie intensiewe en lewenslange ondersteuning benodig.

Sy sê ouers van kinders met outisme leef dikwels met ’n voortdurende bekommernis oor hul kinders se toekoms. “Ons lê nagte wakker en wonder wat eendag van ons kinders gaan word wanneer ons nie meer hier is nie.”

“Wie gaan na hulle omsien?”

“Gaan iemand hom kan liefhê soos ek, hom verstaan en die geduld hê wat nodig is?”

Juis, omdat daar nie ’n afskakelknoppie of pouse vir outisme is nie. “Dit verg aandag, tyd en opofferings – nie net van ons, as ouers nie, maar ook van sy sussies,” vertel sy.

Sy verduidelik dat hierdie werklikheid ’n impak op die hele gesin het. Sy en haar man maak hul dogters groot met die wete dat een van hulle moontlik eendag na hul broer sal moet omsien.

Dit is ’n groot verantwoordelikheid om op ’n kind se skouers te plaas, want, “hulle sien hoe die wêreld soms, wreed teenoor Lewies optree, terwyl hulle eintlik net kinders moet wees.”

Lewies se sussies, Milané en Lente, is reeds ’n stem vir hom, in tye wanneer hy nie kan praat nie. Dié twee moes leer wag, leer deel en leer verstaan – lank voor ander kinders.

“Tog, kies hulle elke dag steeds hul boetie. Nie omdat dit maklik is nie, maar omdat dit onvoorwaardelike liefde is.”

Hoewel die uitdagings soms so groot soos berge voel, word dit oorskadu deur die krag van familie en ondersteuning.

“In hierdie huis, tussen die ‘chaos’ en die moeilike dae, is daar ook sagte drukkies, lagsessies en ’n lojaliteit wat nie opgee nie,” sê sy.

Sy het onlangs foto’s van die projek gedeel en haar dank teenoor die gemeenskap wat deelgeneem het, uitgespreek. “Dankie uit my hele hart, aan elkeen wat tyd gemaak het om deel te wees, om te praat, te luister en ander te help om outisme te verstaan,” sê sy.

Hierdie projek was nooit net oor foto’s nie, dit gaan oor kinders, nes Lewies, se stories, ouers se waarheid, om deur gemeenskap gesien en verstaan te word.

Die mamma se hoop bly, om saam ’n wêreld te bou met méér begrip, méér aanvaarding en méér liefde vir elke kind en gesin wat die pad met outisme stap.

“Lewies is nie ‘anders’ nie – hy is net homself, en hy is perfek!”