Een van die moeilikste vrae wat baie families moet beantwoord, is: Is Ma of Pa nog veilig om alleen te woon?

Dit is nie ‘n gesprek wat maklik gevoer word nie. Niemand wil graag die gevoel skep dat ‘n geliefde hul onafhanklikheid verloor nie. Daarom word die onderwerp dikwels uitgestel – soms totdat ‘n krisis die besluit namens die familie neem.

Dit is belangrik om te onthou dat een enkele voorval nie noodwendig rede tot kommer is nie. Om een afspraak te vergeet of ‘n maaltyd oor te slaan, beteken nie outomaties dat iemand nie meer alleen kan woon nie. Waarop families eerder moet let, is veranderinge wat oor tyd begin herhaal.

Dalk word medikasie al hoe meer vergeet of verkeerd geneem.

• Rekeninge bly onbetaald.
• Kos bederf in die yskas of etes word gereeld oorgeslaan.
• Gereelde val of onverklaarde kneusplekke kom meer dikwels voor.
• Miskien bly die stoof of ketel per ongeluk aangeskakel,
• of raak ‘n geliefde verward oor plekke en roetines wat nog altyd bekend was.
• Selfs ‘n huis wat skielik nie meer met dieselfde sorg versorg word nie, kan ‘n teken wees dat ekstra ondersteuning nodig raak.

Die goeie nuus is dat hulp nie altyd beteken dat iemand onmiddellik na ‘n aftreeoord moet verhuis of voltydse versorging nodig het nie.

Soms maak klein veranderinge reeds ‘n groot verskil. ‘n Daaglikse oproep, hulp met medikasie, voorbereide etes, ‘n noodreaksiestelsel of gereelde besoeke deur familie of vriende kan ‘n bejaarde help om langer veilig en onafhanklik te bly.

Volgens Daleen Gouws van Ons Tuis glo die groep dat die doel nooit is om iemand se onafhanklikheid weg te neem nie. Die doel is om betyds die regte ondersteuning te bied sodat seniors met waardigheid, veiligheid en gemoedsrus kan aanhou leef.

As die tyd wel aanbreek dat meer sorg nodig is, hoef families nie alleen deur daardie besluit te gaan nie. Deur vroegtydig oor die moontlikhede te gesels, kan besluite met rustigheid en sorg geneem word, eerder as onder die druk van ‘n noodsituasie.

Dit is egter net so belangrik om te onthou dat skielike of ernstige veranderinge in ‘n geliefde se geheue, gesondheid of daaglikse funksionering nooit geïgnoreer moet word nie. Sulke veranderinge behoort so gou moontlik deur ‘n toepaslike gesondheidspraktisyn beoordeel te word sodat die nodige ondersteuning betyds in plek gestel kan word.

Die grootste geskenk wat ons vir ons geliefdes kan gee, is nie om elke uitdaging namens hulle op te los nie, maar om betyds langs hulle te kom staan wanneer hulle ons die nodigste het, het Gouws gesê.