Elsje Erasmus, ‘n oud-leerling van Laerskool Baillie Park en Hoërskool Ferdinand Postma, is op ‘n baie jong ouderdom met ‘n uiters seldsame genetiese sindroom gediagnoseer. Sy en haar sussie moes albei getoets word. Sy was tydens haar kinderjare gereeld siek en het meeste van haar laerskoolloopbaan in ‘n rolstoel spandeer.

Elsje moes haar hoërskoolloopbaan tuis voltooi. Sy het op die jong ouderdom van 25 haar eerste IKD gekry, ‘n klein, batteryaangedrewe mediese toestel wat chirurgies onder die vel ingeplant word om hierdie gevaarlike toestand te monitor en te bestuur.

Hier is haar inspirerende verhaal uit haar eie pen:

Op 31 het ek ontdek dat die lewe jou soms harder tref as wat enige mens kan verwag, maar ook dat jy sterker kan terugslaan as wat jy ooit gedink het moontlik is. My diagnose: Romano-Ward-sindroom. ’n Genetiese afwyking wat jou hart se elektriese ritme versteur. Diegene wat geraak word, loop die risiko van abnormale hartritmes wat kan lei tot floutes, aanvalle of skielike dood. My werklikheid: 13 keer wat my hart tot stilstand gekom het, dae van onsekerheid, maande van herstel, en ’n stryd wat my liggaam en my siel getoets het.

Die oomblik wat alles verander het

Om jou hart te voel stil word, al is dit net vir ’n paar sekondes, is iets wat jou eindeloos nederig laat. Maar om dit herhaaldelik te beleef — 13 keer — breek jou oop en bou jou weer van voor af. Elke keer het ek wakker geword met dieselfde vraag: “Hoekom leef ek nog?” Eke keer het die antwoord stiller, maar sterker teruggekom: “Omdat ek nog ’n doel het.”

Die geveg in my borskas

Met ’n hart wat nie wou saamwerk nie, het my pad my gelei na Beta-blokkers om my hart se ritme te tem, ’n IKD – ’n inwendige defibrillator wat letterlik my lewenslyn geword het. Uiteindelik ’n simpatektomie, die prosedure waar die senuwees wat my hart oorstimuleer, afgesny is. Elke stap was ’n getuienis van hopeloosheid én hoop — die balans tussen vrees vir die volgende hartaanval en dankbaarheid vir nog ’n asemteug.

Die dag toe ek besluit het ek is klaar met vrees

Op ’n stadium het ek besef ek het twee keuses: 1. Om elke dag te leef asof ek ’n tikkende tydhouer in my bors dra, óf 2. Om te leef asof ek ’n nuwe kans gekry het wat min mense ooit kan begryp. Ek het die tweede opsie gekies. Nie omdat ek nie bang was nie, maar omdat ek moeg was om bang te wees.

Die oomblik toe ek weer terugkyk na die lewe

Na die operasies, die pyn, die blou kolle, die nagte vol angs en die dae vol vrae, het daar ’n oomblik gekom waar ek weer in die spieël kon kyk en sê: “Ek het oorleef. Maar nou begin ek leef.” Ek kyk nie meer weg nie. Ek vou nie meer toe nie. Ek leef nie meer half nie. Vandag kyk ek die lewe voluit in die oë met dieselfde durf waarmee ander hul grootste drome aanpak. Want wanneer jy al 13 keer teen jou eie hart moes terugveg, begin jy uiteindelik verstaan dat elke gewone dag ’n wonderwerk is.

Wat my reis my geleer het

Dat ’n liggaam kan breek, maar ’n gees nie sommer nie. Dat vrees groot is, maar geloof groter. Dat jy nie swak is omdat jy struikel nie — jy is sterk omdat jy opstaan. En dat tweede kanse nie by almal uitgedeel word nie, daarom moet jy joune voluit leef.

My slotboodskap

As jy ooit voel jy staan alleen in jou stryd, onthou: ek het ook daar gestaan. Maar daar ís lewe ná trauma. Daar ís vrede ná pyn. En daar ís vreugde ná vrees Ek is 31. Ek het oorleef. En ek leef weer — voluit.