Vir Kolonel Adéle Myburgh (50) was die Suid-Afrikaanse Polisiediens nooit net ‘n loopbaankeuse nie, dit was ‘n roeping wat in haar lewe geskryf was lank voordat sy dit in woorde kon omsit.

“Ek het langs ‘n polisiestasie grootgeword,” sê sy. “Dis al wat ek ooit geken het. My pa was 42 jaar ‘n polisieman en lank ‘n stasiebevelvoerder. Hy was my held. Ek was pappa se meisie, en ek wou alles wees wat hy was.”

Myburgh is in Pietermaritzburg gebore en het haar kinderjare deurgebring deur van dorp tot dorp te trek terwyl haar pa gemeenskappe regoor die land gedien het. Die polisiestasie was deel van haar huis, die uniform deel van haar identiteit. Teen die tyd dat sy op slegs 17 aan die Brandwag Hoërskool in Benoni gematrikuleer het, het sy reeds presies geweet waar sy hoort.

“Ek het myself nooit enigiets anders sien doen nie. Ek het myself altyd in uniform gesien.”

Op 11 Januarie 1993 het haar droom werklikheid geword toe sy by die polisiekollege in Hammanskraal vir diens aangemeld het. Sy was nog maar net 17 en deel van ‘n historiese inname.

“Ons was pioniers,” onthou sy. “Ons was die eerste gemengde-ras groep. Ses maande van basiese opleiding wat ons werklik gevorm het.”

Op haar 18de verjaardag het Myburgh haar heel eerste polisie-uniform tydens die hooflogistiek ter voorbereiding vir uitpasseringparade ontvang, ‘n oomblik wat sy meer as drie dekades later steeds koester.

“Daardie uniform het alles vir my beteken.”

Haar eerste plasing was in Benoni by Crystal Park. Na slegs twee maande is sy gekies om by ‘n nuutgestigte gemeenskapsverhouding-afdeling aan te sluit.

“Omdat ek goeie Engels gepraat het, het hulle my daar geplaas,” lag sy. “Ek moes skole besoek, praatjies gee, poppekasvertonings doen.”

Vir die skaam jong vrou wat haarself eens as “die stil muis in die hoek” beskryf het, was dit angswekkend en transformerend.

“Die polisie het my heeltemal uit my gemaksone gehaal. Dit het my verander. Dit het ‘n skaam introvert in iemand verander wat voor mense kon staan ​​en praat.”

In 1995 het Myburgh ‘n verplasing na Potchefstroom aangevra nadat haar pa daarheen verplaas is. Sy het steeds tuis gewoon en in die Mooirivier-gebied begin werk, maar haar lewe het ‘n skielike, verwoestende wending geneem.

“Op 19 is ek met skildklierkanker gediagnoseer.”

Sy is gedwing om tyd af te neem van die werk om bestralingsbehandeling te ondergaan en haar skildklier te laat verwyder.

“Ek kon nie werk terwyl ek bestraling ontvang het nie. Dit was ‘n baie moeilike tyd.”

Maar sy het oorleef. Sy het ten volle herstel. En sy het teruggekeer na diens.

“Ek het in remissie gegaan. Ek was weer gesond. En ek het teruggegaan na die werk wat ek liefgehad het.”

In 1996 is sy na die Potchefstroom-polisiestasie oorgeplaas, waar sy vir ‘n dekade gewerk het terwyl sy haar studies in Nasionale Polisiëring voortgesit het. Sy het in 1998 ‘n tweede diploma in Openbare Verhoudinge ontvang. In 2006 is sy bevorder tot die Provinsiale Kantoor, ‘n belangrike mylpaal in ‘n loopbaan van talle opwaartse kurwes.

“Ek was bevoorreg om die ou polisiediens te ervaar,” sê sy. “Destyds was daar geen kommunikasie-afdeling nie. Die stasiebevelvoerder het direk met die media en die gemeenskap gehandel.”

In 2018 is Myburgh bevorder tot Kolonel in Mediaverhoudinge, ’n rol wat haar in die middel van die mees intense oomblikke in die polisiegeskiedenis geplaas het.

“Om met die media te werk is baie uitdagend,” sê sy. “Jy weet nooit wat gaan gebeur nie of wat geskryf gaan word nie.”

Een spesifieke oomblik is vir altyd in haar geheue geëts.

“Dit was Paasnaweek in 2010. Die Sokkerwêreldbeker-jaar. Die provinsiale hoof was met kraamverlof. Toe is Eugene Terblanche vermoor.”

Sy was nog in haar pajamas toe die oproep kom.

“Ek moes baie vinnig aantrek en na die kantoor jaag. Ek het tot vieruur die oggend media-navrae hanteer. Ek is deur die media oorval. Dit was intens.”

Dieselfde jaar het nog ’n tragedie gebring.

“Tien kinders is tydens ’n stormloop in ’n taverne doodgetrap. 2010 was ’n baie rowwe jaar.”

Ten spyte van die druk, die kritiek en die hartseer, het Myburgh nooit een keer daaraan gedink om van loopbaan te verander nie.

“Hierdie werk het baie grasie daarin,” sê sy stil. “Baie min beroepe het hierdie soort solidariteit en saamhorigheid. Jou kollegas word jou familie.”

Intussen getroud, geskei en die trotse moeder van twee dogters, een ’n pas gematrikuleerde Hoër Volkskool-leerder wat voorberei om regte te studeer, die ander ’n onderwyseres in Bloemfontein, dink Myburgh met dankbaarheid en diep trots terug op 33 jaar se diens.

“Ek is absoluut gelukkig. Dis ’n baie groot voorreg om te dien.”

Sy het medaljes tydens amptelike parades en tallose erkennings oor die jare ontvang, maar haar grootste beloning bly onveranderd.

“My bloed is blou. Ek is lief vir elke lid. Ek sou hierdie beroep sonder huiwering weer kies.”

Vir diegene wat ’n loopbaan in polisie oorweeg, is haar boodskap eerlik en onwrikbaar.

“Jy moet besef dat jy nie altyd saam met jou familie sal wees met Kersfees of vakansiedae nie. Jy sal moet opoffer. Soms moet jy verlof uitstel. Die publiek se veiligheid kom altyd eerste.”

Sy dink voordat sy byvoeg.

“Jy moet aanpasbaar wees. Jy moet hard werk, dikwels in slegte omstandighede. Jy moet jou ego opsy sit en jou denkwyse regkry.”

En vir haar bly geloof sentraal.

“As jy ‘n Christen is, moet jy weet waar jou beskerming vandaan kom. Jy moet die kalmte in die chaos wees. En jy moet jouself altyd wil verbeter as jy wil vorder.”

Na meer as drie dekades in uniform, is Kolonel Adéle Myburgh se storie nie net een van rang of veerkragtigheid nie, maar van doelgerigtheid.

“Dit is wat God vir my bestem het,” sê sy. “Ek was nog altyd veronderstel om hierdie uniform te dra.”

En sy dra dit steeds met trots.

Kyk na die video van ‘n snaakse oomblik in Kolonel Myburgh se beroep: