Dis weer daardie tyd van die jaar. Ongeag in watter graad jou kind is, elke ouer voel dieselfde twee emosies. Eerstens, diepe dankbaarheid, dat jou kinders gesond, gelukkig en geseënd is met die geleentheid om terug skool toe te gaan. En tweedens… daardie bekende, knaende bekommernis oor hoe op aarde jy die jaar wat voorlê gaan oorleef.

Ouerskap is nie vir sissies nie. Dis veral moeilik as jy ‘n werkende ouer is, of dit op jou eie doen. En kyk, ek sal eerlik wees, ek sien nie uit na graad vyf wiskunde vanjaar nie. Nie eers ‘n bietjie nie. Syfers was nog nooit my sterkpunt nie, en ek kan reeds voel hoe toekomstige huiswerkhoofpyne broei.

Maar dan gebeur iets.

Elke potlood word gemerk. Kosblikke word gepak. Sakke word toegerits. Skoolklere word gewas, skoene gepoleer, hare geborsel, en laaste-minuut-herinneringe word vir die honderdste keer herhaal. En wanneer daardie eerste skoolklok uiteindelik lui, dink ek elke ouer sug dieselfde stille sug van verligting. Die chaos bedaar. Die jaar begin amptelik.

Daardie eerste week voel soos ‘n oorlewingsstryd. Maar sodra julle in ‘n roetine is (selfs al is dit ‘n effens deurmekaar een), begin dinge ‘n bietjie makliker vloei. Ja, daar sal steeds huiswerk-uitdagings wees, vergete sportklere, en die af en toe emosionele ineenstorting, van hulle of van ons. Geduld sal getoets word. Stemme mag dalk verhef word. Trane sal stort.

En tog… is dit die seisoen van die lewe wat ons eendag sal mis.

Ons kinders is net een keer klein. Ons kry een kans om hierdie oomblikke te vorm, om op te daag, te lei, om ten volle lief te hê. Eendag sal hulle hul eie gesinne hê, en ons sal wetend glimlag terwyl hulle dieselfde oggendwaansin, dieselfde bekommernisse, dieselfde uitgeputte maar vol harte in die gesig staar.

So hier is op nog ‘n jaar van gepakte middagetes, vroeë oggende, skoolprojekte en groeiende kinders.
Sterkte aan elke liewe ouer en elke dapper kind vir 2026. Mag dit ‘n jaar van leer, lag, veerkragtigheid en pragtige herinneringe wees.