’n Perd wat Saterdag 10 Oktober langs die N12 in die rigting van Klerksdorp ernstig beseer is, moes van kant gemaak word nadat sy ’n ernstige beenbesering opgedoen het wat nie herstel kon word nie.

Volgens Paws Haven het die organisasie omstreeks 08:41 ’n oproep ontvang oor die beseerde perd, wat sowat 12 km buite Potchefstroom langs die besige hoofweg gelê het.

Paws Haven het onmiddellik Mooirivier Dierekliniek om hulp genader, waarna dr. Carli Liversage na die toneel ontbied is.

Met haar aankoms het sy vasgestel dat die perd ’n ernstige, oop verbryselingsfraktuur aan een van haar bene opgedoen het. Die besering was só ernstig dat chirurgiese herstel nie ’n lewensvatbare opsie was nie.

Die moeilike besluit is gevolglik geneem om die perd deur middel van genadedood uit haar lyding te verlos.

Volgens Paws Haven is ernstige beenfrakture by perde besonder moeilik om te behandel weens hul anatomie, liggaamsgewig en die komplikasies wat tydens herstel kan ontstaan.

Daar is min sagte weefsel rondom die onderste dele van ’n perd se bene, wat genesing bemoeilik en die risiko van infeksie verhoog wanneer ’n been oopgebreek het.

Perde is ook nie aangepas om vir lang tydperke te lê terwyl hulle herstel nie. Hulle moet ná behandeling weer op al vier bene kan staan en gewig dra. Wanneer te veel gewig op die ander bene geplaas word, kan ernstige komplikasies, soos laminitis, ontstaan.

Hoewel sekere frakture wel behandel kan word, is ernstige oop verbryselingsfrakture dikwels uiters moeilik, en soms onmoontlik, om te herstel.

In hierdie geval was die besering ongelukkig te ernstig om die perd ’n realistiese kans op herstel en ’n pynvrye lewe te bied.

Wie is verantwoordelik vir diere in nood?

Die voorval het volgens Paws Haven ook vrae oor die verantwoordelikheid vir dierewelsyn in Potchefstroom laat ontstaan.

Die organisasie meen dat die plaaslike owerheid ’n rol behoort te speel in die koördinering van hulp wanneer diere in nood verkeer.

Volgens Paws Haven behoort die volle verantwoordelikheid vir sulke noodgevalle nie telkens op ’n niewinsgewende organisasie of ’n privaat veeartsenykundige praktyk te rus nie.

Dit laat volgens die organisasie egter die vraag ontstaan wie in sulke omstandighede sal ingryp wanneer ’n dier dringend hulp nodig het.

Wie sou die oproep beantwoord het, die nodige hulp gereël het en verseker het dat die dier nie onnodig verder ly nie?

Paws Haven beklemtoon dat die vrae nie gevra word om die perd se lyding op die agtergrond te skuif nie, maar om die uitdagings waarmee dierewelsynsorganisasies in die gemeenskap te kampe het, uit te lig.

Die organisasie ontvang nie munisipale of staatsbefondsing vir sy daaglikse bedrywighede nie, maar gaan steeds voort om diere in nood te help, dikwels met beperkte hulpbronne en groot finansiële uitdagings.

“Ons bestaan nie omdat dit maklik is nie. Ons bestaan omdat daar diere is wat nie vir hulself kan praat nie, en omdat iemand bereid moet wees om op te staan wanneer hulle hulp nodig het,” lui die verklaring.

Die organisasie doen ’n beroep op die gemeenskap om te besin oor die rol wat dierewelsynsorganisasies speel.

Paws Haven het ook sy opregte dank uitgespreek teenoor dr. Carli Liversage en dr. Marleece Jordaan van Mooirivier Dierekliniek vir hul volgehoue ondersteuning en bereidwilligheid om in noodsituasies te help.

Die organisasie bedank hulle vir hul toewyding, deernis en professionaliteit, veral wanneer hulp op kort kennisgewing en onder moeilike omstandighede benodig word.